Merhabalar sevgili bunyaz.com takipçileri.

Uzun süre bünyaz’ın blogdan ayrı kalması yüzünden bana "Abi bir yazı yaz. Blog boş kaldı. Zaten reklamlara tıklayan yok." demişti. Bende kendi bloguma yazmak için bir konu bulamamıştım ki bünyaz’a yazayım. :)

Pek işim olmaz yazacağım olaylarla aslında. Hatta ilgi göreceğinden de emin değilim :) Ama yazmak istedim.

Geçen gün kargom gelmiş fakat eve getirmemişlerdi onu almaya gittim. Geri dönerken kargomu almanın mutluluğuyla pek etrafa bakmıyordum ki eve gelmeme ramak kala bir kırmızı ışıkta zangır zangır müzik dinleyen bir araba gördüm. İçinde iki tane tiki erkek açmışlar son sesi bağıra bağıra kendinden geçiyorlar. Güpegündüz hem de.

Kendi kendime dedim ki mutluluk bu sanırım. Son model bir araba, güzel bir şarkı filan. Sonra önümde yürüyen 60lı yaşlarda bir teyzeyle amca gördüm. Dar gelirli diye tabir edilen gruptandı sanırım. Amcanın yanında elini tuttuğu 4-5 yaşlarında muhtemelen torunu bir çocuk vardı. Çocuk kendi halinde lay lay lom yürüyüp giderken, gözüm amcanın yüzüne takıldı. Hayatında belki sahip olduğu maddiyatın değeri o yandaki tikkilerin arabasının 2.elinin değerini bile tutmazdı ama o an sanki dünyanın en mutlu insanı gibi gülümsüyordu. O an bir fotograf makinemin olmamasına lanet ettim. Belki Plitzer Fotograf ödülü bile alırdım :)

Yazımızın ana fikri şu: Mutluluk maddiyatla ters orantılı bence