1 Mayıs tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de İşçi Bayramı olarak kutlanıyor. Tabi bayram anlayışımıza pek sığmasa da bayram diyoruz orası da ayrı konu. 1977 bayramında çıkan olaylara rağmen ders alınmamış olunacak ki, futbol takımı taraftarlarının yaptığı türden bir inatlaşma yüzünden, işçi sendikaları Taksim’e akıyoruz dediler. Arkasından da İstanbul Valisi tehditvari bir uyarı yaptı. Ama dinleyen kim. Bugün hiç haberleri izlemedim, internetten okumadım. Çünkü 3 gün öncesinden söylemiştim arkadaşlara olacağı. Hatta ölüm olayı bile olur dedim ama şükür Allah’a olmadı.
Bu bayramı kutlamak isteyenlere bir şey diyemem. Fakat yıllardır ülkemizde komunizm = pkk terörü denklemi kurulmuşken, işçi sendikalarının ille de Taksim demesine anlam veremedim. Bu güne kadar sadece TVden izleyen birisi olarak ben bile, o vatan hainlerinin bayram bahanesine insanların arasına karışıp, kendi propagandalarını yapacaklarını bilirken, sendikalar neden görmek ya da bunlardan arınmak istemiyor. İki düşüncem var. Yoksa onların aralarında olması, kendilerini rahatsız etmiyormu? Öyle ya da böyle ben bu bayramın uzun bir süre ülkemizde kutlanmaması taraftarıyım. Hem işçi halkımız miting alanlarında biber gazı, polis copuyla bir gün geçireceğine ülkesine 1 gün daha emek verecek; hem de polisimiz jandarmamız en az 1 ay rahat edecek. Hakikaten, bizim ülkemiz için bence böylesi daha iyi.

Uzun zamandır bünyazkom’a yazı yazmadığımı farketmiştim geçenlerde. Artı olarak sitenin sahibi olan bünyaz arkadaşımız da fazla giremediğinden, blog baya bir boş kaldı. Örümböcükler filan türemiş admin panelinin sağında solunda temizledim. Allah’tan blogun yazar arkadaşları boş durmadılar ve yazılarını arka arkaya patlattılar. :D bünyazkom 4 ayak üstüne düştü yine yani. Ben de yazacağım ama illa yazacağım diye kasınca verimli bir şey çıkmıyor. Neyse deyip bünyaz’ın yazdığı son yazıya bir yorum yapayım dedim. Yapmaz olaydım

Firefox’umun önbelleğini temizlediğim için giriş yapmamış gözüküyordum siteye. Bu yüzden yorum formunu elle doldurdum. Daha sonra baktım yorum yok piyasada. Giriş yapayım da onaylayayım diye baktığımda dünya başıma yıkıldı. Akismet beni sipem kutusuna atmış. Naaptın akismet yıktın ocağımı :D İşte sonradan gelebilecek feyk yapma arkadaşım ilenmelerine kanıtımız efem :D

Merhabalar sevgili bunyaz.com takipçileri.

Uzun süre bünyaz’ın blogdan ayrı kalması yüzünden bana "Abi bir yazı yaz. Blog boş kaldı. Zaten reklamlara tıklayan yok." demişti. Bende kendi bloguma yazmak için bir konu bulamamıştım ki bünyaz’a yazayım. :)

Pek işim olmaz yazacağım olaylarla aslında. Hatta ilgi göreceğinden de emin değilim :) Ama yazmak istedim.

Geçen gün kargom gelmiş fakat eve getirmemişlerdi onu almaya gittim. Geri dönerken kargomu almanın mutluluğuyla pek etrafa bakmıyordum ki eve gelmeme ramak kala bir kırmızı ışıkta zangır zangır müzik dinleyen bir araba gördüm. İçinde iki tane tiki erkek açmışlar son sesi bağıra bağıra kendinden geçiyorlar. Güpegündüz hem de.

Kendi kendime dedim ki mutluluk bu sanırım. Son model bir araba, güzel bir şarkı filan. Sonra önümde yürüyen 60lı yaşlarda bir teyzeyle amca gördüm. Dar gelirli diye tabir edilen gruptandı sanırım. Amcanın yanında elini tuttuğu 4-5 yaşlarında muhtemelen torunu bir çocuk vardı. Çocuk kendi halinde lay lay lom yürüyüp giderken, gözüm amcanın yüzüne takıldı. Hayatında belki sahip olduğu maddiyatın değeri o yandaki tikkilerin arabasının 2.elinin değerini bile tutmazdı ama o an sanki dünyanın en mutlu insanı gibi gülümsüyordu. O an bir fotograf makinemin olmamasına lanet ettim. Belki Plitzer Fotograf ödülü bile alırdım :)

Yazımızın ana fikri şu: Mutluluk maddiyatla ters orantılı bence

Selamun aleyküm cemaat.

Burada sizlere değinmek istediğim bir konu var. Geçen gün bünyaz.com kadar olmasa da takip ettiğim bir site var. iTaLiaNo20.com. Bu sitede bugün bir yazı gördüm ve tikkatimi çekti. Orada yazar entresan bir konuda Bengü’den yardım istemiş. Şarkıcı Bengü’den. Hani şarkısı varya "Bak taktik yaptırma bana, ben alasını yaparımmm" diye. İşte oradaki yazar arkadaş da Bengü’den Championship Manager 01-02 oyununda AC Milan takımı için diziliş taktiği istiyor :o Bilmem Bengü verir mi o taktiği ama biz bünyaz.com olarak arkasında duralım kendisinin :)

Saygılar…

Efendim öncelikle bu çok mübarek gün ve geceyi birarada yaşadığımız Mirac Kandilinizi kutlar, mübarek olmasını dilerim. Bu yazımda sizlere Cenab-ı Hakk’ın can verdiği bedenlerin sadece insanlar olmadığını hatırlatarak, insanların can yoldaşı hayvanlara ne kadar değer verdiğimizi tartışmak istiyorum. Efendim öncelikle hayvanlar genel olarak olmasa da çoğunlukla sevecen varlıklardır.Kimilerinin aile yapıları vardır, kimisi insan olmadan yaşayamaz filan.Ama benim bahsetmek istediğim konu, yemek meselesi. Görürüz STV’deki belgesellerde aslanlar,jaguarlar,çitaa,kaplan vb. gibi hayvanlar ormanlara hakimdir.Diğerleri yemek yerken av olma tehlikesi içinde bulunmaktadırlar.Neyse biz taa oralara gitmeden, evimizin dibindeki hayvanlara dönelim. Etrafımızda genellikale göreceğimiz kedi,köpek,kuştur.Bazı yerlerde(örn. öğrenci evleri) ise bunlara istinaden hamamböceği, örümcek, ev keleri gibi tatlı varlıklar da vardır. Neyse efendim. Malumunuz insan evladının bir karnı doyması gerekir bir de gözü. Biz genelde yemekleri Cenab-ı Hakk’ın bizlere nimet sağlama görevi verdiği varlıklar sayesinde kolaylıkla bulabildiğimiz için, savurmaktan israf etmekten kaçınmıyoruz. Gözümüz doymadığı için yemek artıkları çok oluyor haliyle. İşte benim demek istediğim olay burda. Bu artan yemeklerimizi lütfen çöpe atalım.Sokaklarımızda bulunan hayvanlara verelim ki, hem sıcak sıcak bayatlamadan yesinler, hem de çöp karıştırarak canlarını riske atmasınlar. Ayıptır söylemesi dün bizim gözümüz doymadı bol yaptık yemeği arttı.Kedilere bari verelim dedik.Mahallenin kedileri savaş içine girdiler.Kimisi yedi kimisi yiyemedi.Yiyemeyenlere ayrı olarak Fatih yoğurtlu ekmek filan veriyo tabi. Hayvanları sevelim. Mesela bu arkadaşımızın tospaası ölmüş. :( Gidelim acısını hafifletelim. Bana 25 lira borcu var ama ölümlü dünyada hepimiz kardeşiz. ;) Her gününüzün bu gece gibi neş’e,huzur içinde geçmesi dileğiyle.

Bu yazı aynı anda bünyaz™ ve GökSenin‘de yayınlanmaktadır.

Önce beklenen kitap,sonrasında klasik Nuri Alço müziği.Hani iş üstündeyken çalar ya ;) John Carpenter’e ait The End müziği.Buyrun dinleyin,indirin.