EKSİK- Kelimeler eksik, kelimeler yaralı, kelimeler cılız… Taşımıyor, anlatmıyor, tanımlamıyor bu duyguyu bende. Çok başka bir şey. Sevginin ortasında derin acılar hisseder mi insan?Aydınlık gülümsemelerin içine hüznü yerleştirir mi durup dururken?Gözlerine buğu,diline sitem,yüreğine burukluk çöreklenir kalır mı asırlarca?Gelmeyeceğini bildiği mektup için posta kutusunu hep ayrı bir heyecanla açar mı?Dedim ya…başka bir şey bu. Ne kadar yalnızsam o kadar seninleyim şu günlerde. Belki de en başta tutup derinlere koydum diye oldu bunlar. Kimseler ulaşmasın diye,kimselerin bilmediği,bulamayacağı yollara götürdüm seni.En derinlerde tuttum.Bana sakladım.Derine,hep daha derine…Seni yapayalnız bir tek bana bıraktım.Paylaşamadım.Yanlış yaptım.Sana ulaştığım yolları kaybettim diye bütün bu şaşkınlıklar.Kendimi oraya buraya vurmam.Sağımda solumda ne zaman dikildiğini bilmediğim duvarlara çarpmam…Hiç görmediğim çukurlarla boğuşmam. Denizlerin gürültüyle gelip vurduğu dehlizlerin acılı duvarları gibiyim. Duvarlarım yosunlu,duvarlarım kaygan,duvarlarımdan hiç tükenmeyen sular sızıyor.Tutunamıyorum.Renklerim gün içinde değişiyor.Soluyorum,soğuyorum.Güneş ulaşmıyor içerlerime…Küfleniyorum,yaşlanıyorum.Yalnızlılar … Peşimde Dokunduğum her ıslak duvardan pis kokulu yalnızlık bulaşıyor üstüme. Yapış yapış, vıcık vıcık bir yalnızlık bu.Biliyorum bütün bunlar hep benim suçum.Seni sakladığım yere ulaşamaz oldum.Yollar git gide uzadı ve karıştı.Ümidimi ısıtacak ,bağlatacak,kımıldatacak bir şeylere ihtiyacım var.Ahh…Onun ne olduğunu bilmiyorum.Sonu sana geliyor her cümlenin.Her şeyin başında,içinde ve sonundasın.Bu değişmiyor.Öyle içimsin ki… Birden aklıma geldi. Tuttum sana bir mektup yazdım.Çok mutluydum.Gün içinde neler yaptığımı,nelere kızıp nelere mutlu olduğumu tek tek anlattım.Mevsimlerin ve insanların nasıl karışık ve beklenmedik olduklarını yazdım.Yine zamansız yağmurlardaydım.Daha önce hiç bu kadar zayıf değildi güneş ışınları dedim.Gerçekten buradaki şarkıları hiç öğrenmeyecek,bilmeyecek,söylemeyecek misin?dedim.Çok uzun bir mektup oldu.Başından sonuna kadar okudum da sırf neler yazmışım diye merakımdan.Sonra çekmecemden bir zarf çıkartıp adını yazdım,büyük harflerle yalnızca adını.Adresini bilsem gönderir miydim bilmiyorum.Ama mektup cebimde,cebim yüreğime yakın;yüreğim sende,sen yüreğime yakın…öyleyse mektup sende…bu kadar içimdesin işte CAN DÜNDAR…