Acıyan yanımsın sen benim. Unutmak isteyip unutmadığım kötü anılarım gibisin. Her an içimde, her an beynimdesin acımasızca. An gelir dert olur gözlerime vurursun, an gelir sevinç olur dudaklarımda can bulursun. Bir an mutluluğumsan, binlerce an yok oluşumsun. Genç yaşta yaşlanmış ruhumsun.  Gecenin yarısındayım, aklım bütünüyle sende. Öyle bir insansınsın ki mutluluk da sende, mutsuzluk da. Kalbim yanarken başkalarının ağzından duyunca adını, kendim sabahlara kadar sayıklayıp seni hayaller kurdum. Hayaller kurup mutlu oldum. Seni içimde aradım yalnızlığımda buldum. Oysa sen benden gitmiştin ama kalbimin çıkmaz sokaklarında hapsolmuştun. Gidemezdin istesen de hiçbir yere. Çıkışı bulamazdın kalbimden. Sen artık kalbimin acıyan yanıydın. Aydınlık günlerimin karanlık bitişiydin sen. Kalabalık günlerimin sonrasında gelen yalnızlığımın habercisiydin. Belki de terk edilmişliğimin simgesiydin. Her ne olursan ol sevilmiştin bende. Bir yere sahiptin kalbimde, istesen de istemesen de. Yaralanmış güvercin gibi oldu ruhum sen gidince; başka yerlere gitmek istedim gidemedim. Tedavi etmek isteyenlerden ürktüm, çırptım yaralı kanatlarımı son bir can havliyle. Yine senin gölgene kondum. Çünkü çok sevmiştim seni, çünkü sana doyumsuzdum. Saatler boyu hayaller kurdum sana dair olmayacak hayallerdiler. Dünyaya sahip olmak gibi, ölüme çare bulmak gibi imkânsız bir hayaldi senin benle oluşunun hayalini kurmak. Öyle kara sevdalar varmış ki yeryüzünde bitişi ancak kara toprak olurmuş. Biride benim sana olan sevdam belki de. İmkânsız olacak kadar kara, acıyı ve mutluluğu aynı anda yaşatacak kadar da rengârenk bir sevda benimkisi. İmkânsız hayallerimsin sen benim. Güneşe çıkmak gibi, çöllerde balık tutmak gibi. Belki de imkânsız oluşun değer kılıyor seni düşünmeye. Tamam, imkânsız bir hayalsin anladım. Ama unutma bir zamanlar uzaya çıkmakta imkânsız hayaldi, uçmak ta… Sen imkânsızsan; bende inatçıyım. İstediğim kadar benden uzağa git yine içimde taşırım seni. Sen; bilsen de bilmesen de, sevsen de sevmesen de, istesen de istemesen de benim sana olan sevdam yine sevdadır. Sen benim mutluğun içinde mutsuzluğu yaşadığım, gözlerimle görüp dokunamadığım, hayallerimde sahip olup uyandığımda yokluğundan boğulduğum, gözlerinin içine baktığımda kim olduğumu unuttuğum unutulmaz, imkânsızlığın simgesi, içimde taşıdığım umudun yok oluşunun sebebisin. Sen benim gündüzlerimin gecelerime mirasısın. Sen benim en gülen anımda bile acıyan yanımsın CEVAT İDİN